FacebookTwitter

Weblog/Verhalen uit de praktijk

Vrijwilligers vertellen

Vicky vertelt ... het Katimo donatierondje 😸😸😸

Een rondje Katimo met de vliegende brigade
Een PB-tje van Karin: we gaan de oproep op de tijdlijn plaatsen. Geregeld het bericht op de tijdlijn van Katimo even checken, PB-tjes beantwoorden, namen, adressen, telefoonnummers, eventueel aandachtspunt en wat we kunnen ophalen noteren, foto’s van op te halen donaties opslaan. Het is hartverwarmend om de PB-tjes te lezen! Sommige donateurs die schrijven dat ze het niet zo breed hebben en niet zo veel kunnen doneren, of we dan evengoed willen komen? Absoluut geen probleem! Dit is juist 1 van de redenen waarom wij het rondje voor Katimo zijn gaan doen! Wij begrijpen dat het niet voor iedereen is weggelegd om spullen op te sturen omdat de portkosten zo hoog zijn of om de donatie zelf naar Katimo te brengen. Door het rondje Katimo (Nederlands Limburg, aangrenzend gebied Noord-Brabant, België en Duitsland) te rijden kunnen we 3 partijen blij maken: Katimo die de steun zo goed kan gebruiken, de donateurs die hierdoor toch in de gelegenheid zijn om te geven, en wij zijn blij dat we iets kunnen betekenen voor Katimo en voor die lieve mensen die willen doneren. 

Op de woensdag voor het rondje de route maken, kijken of alles in auto past aan de hand van foto’s en/of beschrijvingen, of moeten we tussendoor nog eerst de auto een keer leegmaken en daarna plusminus tijdstip doorgeven aan de donateurs. Alle donateurs geïnformeerd, komt er een berichtje binnen: kan er nog een adres bij? Even kijken, ja dat moet lukken maar dan wel op het einde van het rondje anders komen we in de knel met de beloofde tijdstippen van de andere donateurs. 

Zondagochtend om 08.25 uur moeten we in de auto zitten om op de afgesproken tijd bij het 1e adres te zijn. Onderweg genietenen we van wie sjoen os Limburg is, de zon die schijnt net boven de mist die over de weilanden hangt. Zo hoppen we van het ene adres naar het andere, soms naar het adres zoeken en soms rijden we er zelfs zonder navigatie naar toe omdat het donateurs zijn die geregeld meedoen aan het rondje. Af en toe een beetje reorganiseren in de auto zodat alles er in past. De mist is helemaal verdwenen en in het zuiden schijnt de zon volop. We komen in dorpjes waar we nog nooit geweest zijn, en wat zijn er toch mooie plekken zó dicht bij huis! En wat een ontzettend lieve mensen die Katimo zo’n warm hart toedragen! De ene donateur verwachtte dat we met een caddy of vrachtauto met een logo van Katimo zouden komen, de ander begint te lachen als ze onze auto ziet: ‘daar past toch nooit veel in?’. Helaas hebben we geen caddy of vrachtauto, maar er past (ondanks dat de auto niet zo groot is) wél veel in. 
“Hebben jullie tijd voor een kop koffie?” is geregeld een lief aanbod, maar ook dat moeten we van te voren inplannen om op de afgesproken tijd bij de andere donateurs te zijn. En natuurlijk houden we onderweg de verkeersinformatie in de gaten, we willen niet in een file terechtkomen waardoor we veel te laat op het volgende adres aankomen. Wegafsluitingen en files blijven altijd spannend, kunnen zó ons tijdschema overhoop gooien.
Aangekomen bij een donateur, adres gevonden…je loopt naar de poort, je ziet een klein wit hondje staan blaffen, maar ongelooflijk, wat heeft die een hele zware diepe blaf! Mijn hersenen proberen dit te bevatten, ondertussen komt het bazinnetje naar buiten. Nog steeds probeert mijn brein de combinatie wat mijn ogen zien en mijn oren horen samen te brengen. Een gesprekje met het bazinnetje, en dan zie ik opeens een grote donkere broer naast het kleine witte hondje staan. Ik begin te lachen, tranen rollen over mijn wangen. Het bazinnetje vraagt wat er is…. zij ook lachen! Luca en Bibi (zo heet het duo dat mij zo aan mijn oren/ogen/verstand liet twijfelen) hebben de hele dag voor een lach gezorgd, en zelfs nu onder het schrijven zit ik weer te lachen. 

Nog een paar adressen en dan een vast donatieadres, waar we weer verwend worden met een leuk gesprek, koffie en een overheerlijke cupcake. Dit zijn van die onverwachte leuke bijkomstigheden van ons Katimo rondje, je leert zulke lieve mensen kennen waar je een band mee opbouwt!
Nog 2 adressen en dan de auto leegmaken, lunch maken en snel opeten en dan weer verder voor de middagroute.
Oeps, op 1 adres krijgen we 2 x zoveel als aangemeld, natuurlijk zijn we er blij mee maar we hopen dat we straks wel nog alles van de andere adressen in de auto krijgen! Tussendoor de auto leegmaken kan niet, daar we dan méér dan een uur te laat zijn op volgende adressen. Op hoop van zegen verder met de route. Bij het meest noordelijke adres wordt ons vermoeden waarheid: het past er inderdaad niet allemaal in (de eerste keer in de jaren dat we dit doen). Gelukkig is dit een vaste donateur, die er geen probleem van maakt en de rest zelf naar Katimo zal brengen. Met de auto helemaal tot aan het plafond toe vol geduwd weer richting zuiden om de auto leeg te maken. 
Nu nog 2 adressen in de buurt, en dan alles uitstallen voor de foto, sorteren en praktisch opbergen om alles naar Katimo te brengen. De namen van de donateurs aan Karin doorgeven en foto’s doorsturen zodat deze op de tijdlijn geplaatst kunnen worden.

Aangekomen bij Katimo met open armen ontvangen en de woorden: “ongelooflijk blij met wat er weer gedoneerd is! Zit er toevallig ook vloeibaar wasmiddel bij, daar hebben we een tekort aan?”. Samen met de hulp Fabienne, John en Frank is de auto zo leeg. Fabienne hoeft niet na te denken wat ze de komende uren gaat doen… alles echt goed uitsorteren en netjes opbergen:). Morgen nog even een auto vol kledingzakken en wat printpapier brengen en dan is alles wat gedoneerd is weer bij Katimo.

’s Avonds moe maar voldaan op de bank knuffelen met onze eigen harige vriendjes gaan we de dag nog eens door, wat hebben we weer fantastische mensen ontmoet, fijn dat we op deze manier een bijdrage kunnen leveren om Katimo te steunen, kortom: wat een mooie dag ❤! 
Geïnspireerd om ook een goederendonatie te doen door dit verhaal, maar niet in de gelegenheid om het zelf te brengen? Het zou mooi zijn als we met z’n allen weer een auto vol met vloeibaar wasmiddel zouden kunnen aanbieden aanstaande 17 december (dan rijden we het volgende rondje). Natuurlijk zijn andere donaties ook van harte welkom! Als je in Limburg of aangrenzende gebieden woont en goederen wilt doneren, stuur mij (Vicky Lebesque) een PBtje. Laat ons samen Katimo een fantastische Kerst geven!
Wil je graag doneren maar woon je té ver weg? Ook met een financiële donatie is Katimo blij!
Stichting Katimo IBAN: NL69RABO0143653776

 vicky vertelt

 

Een vrijwilligster vertelt ...Amanda

Al een paar jaar ben ik gastgezin voor zwerfkittens/katten. Wat ik met ontzettend veel plezier en liefde doe. Op zich begint het verhaal van de kittens triest.
De kittens worden op straat gezet, omdat de mensen geen kittens willen hebben. Zo worden er kittens opgevangen van 1 dag oud tot ongeveer wanneer zij 10 weken oud zijn. Soms is de moederpoes er ook bij of er wordt een zwangere poes zwervend op straat aangetroffen. Al deze katten worden naar de stichting gebracht en vanuit de stichting wordt er gekeken wie op dat moment de kittens kan opvangen.

Dit kan ik natuurlijk niet alleen doen er zijn gelukkig meerdere gastgezinnen. Zo is ieder nestje wat je krijgt elke keer weer anders.
Ik heb al vaker flessenkittens gehad. Dit zijn kittens die nog zo jong zijn en nog geen vast voedsel kunnen eten. Het is dan mijn taak om ze dan de fles te geven. Heb je kittens van een paar dagen oud, houdt het in dat ik ieder 3 a 4 uur ( ook soms 's nachts) de kittens een flesje moet geven. Dit is heel intensief en best vermoeiend om te doen. Maar niet te vergeten....ook heel dankbaar. En naarmate de kittens ouder worden, hoef ik ze ook minder vaak voedingen te geven.

Wanneer de kittens 4 weken oud zijn, kan ik proberen om ze wat geweekte brokken te geven of blikvoer. Kittens met een moederpoes is de meest ideale situatie voor het kitten. In principe zorgt moederpoes voor de kittens. En ik geniet gewoon van ze.
Ook heb ik al wat oudere kittens gehad. Deze waren 4 weken oud. Dit is ook weer een hele leuke leeftijd. Deze kittens konden al lopen en beginnen dan echt de wereld te verkennen. Erg leuk om te zien. Spelen en zelf eten doen zij ook al.

Het gebeurt helaas ook weleens dat er kittens ziek zijn of worden. Erg vervelend en zielig om zo een klein hummeltje te zien. Wanneer een kitten ziek is, wordt er altijd contact gezocht met de stichting/dierenarts. Er word een hoop aan gedaan om een kitten weer gezond te krijgen. Wat vaak voorkomt is diarree en verkoudheid. Ook gebeurt het weleens, dat een kitten iets ernstigs onder de leden heeft. Dan kan het overlijden of wordt er besloten het diertje uit zijn lijden te verlossen. Dat is een heel moeilijk moment. Je gaat je toch aan zo een beestje hechten. Maar gelukkig zijn dit uitzonderingen.
Dit laat zien dat het leuke van kittens hebben overheerst. En zo kan ik nog heel veel meer verhalen vertellen over de kittens.

Wanneer de kittens 700 gram wegen, gaan zij naar de dierenarts voor hun eerste inenting en worden zij gelijk gechipt. Daarna moeten ze nog 10 dagen hier blijven in verband met ent reactie. Dan moet ik echt afscheid van ze nemen. Maar ik ben ook heel dankbaar. Het is gelukt om te zorgen dat een kitten gezond en vrolijk is. Dat een kitten een kitten kan zijn. Zonder dat hij/zij zich zorgen moet maken hoe hij moet overleven op straat. Er wordt dan gezocht naar een nieuw huisje waar zij lang en gelukkig kunnen verder leven. Toch nog een happy end ...

 En ik ... ik wacht weer op het volgende nestje dat wordt gevonden!

 

Een vrijwilligster vertelt ...Fabienne

Een aantal maanden geleden ben ik als vrijwilliger begonnen bij Katimo.
Meteen werd ik verliefd op alle lieve kattenkopjes, die lieve oogjes die je aankijken en enthousiast begroeten op het moment dat je binnen komt lopen.
Door de mede vrijwilligers, stagiaires en natuurlijk Corien werd ik ook hartelijk ontvangen, en al snel werd ik in hun team opgenomen en werken wij ijverig samen om alle katten zo goed mogelijk te verzorgen, de ruimtes schoon te houden en alles wat daar bij komt kijken.

Nu na een aantal maanden hier te werken heb ik bijzondere banden met de katten opgebouwd, ervaar ik hoe mooi het is.
Bijvoorbeeld als een hele bange kat binnen wordt gebracht, en deze na een tijd met veel aandacht en geduld helemaal uit z'n schulp komt, of een zieke kat die door de intensieve verzorging er helemaal bovenop komt, dit zijn de mooie momenten!
Maar helaas zijn er ook minder mooie momenten, pijnlijke momenten, die ik zelf ook al heb ervaren, graag wil ik dat mensen dit ook weten, want vele denken dat het allemaal leuk is, lekker wat knuffelen en voeren, maar er komt zoveel meer bij kijken.
Door deze ervaringen mooi en pijnlijk, heb ik nog meer de drive gekregen om alles te doen wat in mijn macht ligt, om de katten te helpen en ze een zo'n goed mogelijk leven te geven.
En ik weet dat ik niet alleen voor mijzelf spreek, want iedereen die hier werkt doet er alles aan wat ze maar kunnen.

Meteen van dag een verwondert het mij hoeveel voer erdoorheen gaat, brokjes, blikvoer en het speciale voer voor katten die ziek zijn, niet alleen de katten die bij Katimo wonen, hebben dit nodig maar ook natuurlijk de gastgezinnen met kittens en katten moeten ook alle benodigdheden krijgen.
Buiten dit zijn er ook medicijnen nodig die gekocht moeten worden, en dierenartskosten die betaald moeten worden, dit kost allemaal veel geld.

De hele dag door van 's morgens vroeg tot ‘s avonds laat krijgt Corien telefoontjes over van alles en nog wat, vragen van mensen, noodoproepen, noem maar op.
De Ambulance rijd elke dag rond om gewonde en zieke katten te helpen en op te halen die Corien dan meteen hulp bied, de vrijwilligers doen elke dag hun best om alles zo goed mogelijk te laten verlopen en elke kat de zorg en aandacht te bieden die zij verdienen.
Natuurlijk wil stichting Katimo dit blijven doen en het liefst nog meer hulp kunnen bieden aan nog meer katten.
Daarom vraag ik jullie lieve mensen om ons te helpen, zodat wij dit kunnen realiseren voor de jonkies, de oudjes, de zieke en gehandicapten, zij hebben jullie hulp heel hard nodig!!
Stichting Katimo krijgt geen subsidie en draait puur op donaties en het harde werk van vrijwilligers, daarom kunnen wij het alleen redden met jullie hulp!

Alvast heel erg bedankt namens alle Katten van Katimo!
Veel Liefs, Fabienne.

 

Een vrijwilligster vertelt ...Karin

Mijn dochter zocht enkele jaren geleden een stageplek voor school en stuurde heel bewust een mail naar Corien, ze wist het zeker, bij Stichting Katimo wilde ze stage lopen! De stageperiode liep af en ze bleef als vrijwilligster … inmiddels zijn we 4 jaar verder en Myrthe is er nog steeds en nog steeds met veel plezier
Aangestoken door haar enthousiasme was mijn belangstelling ook gewekt. Mam, kom een keer een kop koffie drinken bij Corien en dat heb ik gedaan en ook ik ben gebleven! Dat was bijna 2 jaar geleden …
In die 2 jaar heb ik me het beheer van onze Facebookpagina eigen gemaakt, sta ik gezellig mee te soppen als het zo uit komt, doe ik de dagelijkse boodschappen en help ik Corien met de administratie en de databank en dit alles met heel veel plezier!
Gastgezin zijn we in noodsituatie ook al geweest en vervangend dierenambulance om Piet even te ontlasten als hij warm zat te eten en een kitten bij ons in de buurt werd gevonden, hebben we ook al mee mogen maken

Wat heb ik ongelooflijk veel respect voor Corien en haar vrijwilligers die iedere dag weer opnieuw de zorg op zich nemen voor de 70 permanente bewoners, de katten en kittens in nood, het was zo veel meer dan ik had kunnen vermoeden toen ik de eerste keer koffie ging drinken!
De eeuwigdurende strijd om als stichting het hoofd boven water te kunnen houden, de hoeveelheid hulpaanvragen die in mijn ogen alleen maar meer worden, de schrijnende voorvallen die we in de praktijk tegenkomen, je zou er soms moedeloos van worden maar wij blijven er als vrijwilligers allemaal samen de schouders onder zetten en staan als 1 man/vrouw achter Corien en Stichting Katimo.
De ontelbare telefoontjes en mailtjes die elke dag weer opnieuw binnenkomen, mensen die het liefst gisteren al geholpen willen worden en soms zelfs onredelijk (lees boos) worden omdat het even niet op hun manier kan gaan … lieve mensen, ik weet nu uit eigen ervaring dat Stichting Katimo iedereen zou willen kunnen helpen maar in sommige gevallen gaat dit niet, hetzij door afspraken met andere instanties, hetzij door gebrek aan ruimte en/of financiën, wij krijgen geen subsidies en zijn geheel afhankelijk van donaties en giften van mensen die ons een warm hart toedragen, we moeten roeien met de riemen die we hebben!
Af en toe voelt het meer als: zwemmen en anders verzuipen!

Het zal niet de eerste keer zijn dat iemand een bezoek brengt aan onze locatie en achteraf zegt: Ik had niet gedacht dat jullie zoveel katjes verzorgen, jullie doen zoveel meer dan ik gedacht had!
Ja, dat doen we ook maar dat kunnen we niet blijven doen zonder jullie hulp! De kosten van voer, kattenbakvulling, enten, chippen, neutraliseren, dierenartsbezoekjes, benzine voor de dierenambulance, onderhoud en ga zo maar door blijven iedere maand terugkomen en ik wil jullie dan ook vragen of jullie ons willen (blijven) steunen door te doneren. Iedere euro is er voor ons eentje maar doneren kan ook in de vorm van voer (nat voer of brokjes), wasmiddel, afwasmiddel, allesreiniger, vuilniszakken, wegwerp bordjes/bakjes, plastic bekertjes, koffiepads voor het welverdiende kopje koffie voor onze vrijwilligers, postzegels, printpapier enz.
Stichting Katimo en de katjes hebben het moeilijk, helpen jullie ons, zodat wij de KAT(jes) In MOeilijkheden kunnen blijven helpen??
Ik doe het iedere dag weer opnieuw met heel veel plezier, op mijn eigen manier en probeer zo een bijdrage te leveren aan het voortbestaan van Stichting Katimo, doen jullie ook mee?

Lieve groet, Karin.

 

Een vrijwilligster vertelt...Caitlin

Op een zaterdag afgelopen mei kwam ik voor het eerst vrijwilligerswerk doen bij Katimo. “Leuk”, dacht ik, “wat kattenbakken leegscheppen en een paar katjes aaien”. Het is maar een kleine stichting, die wat kittens opvangt, dat kan toch niet zo moeilijk zijn? Wel dus. Stichting Katimo heeft het moeilijk, de katten hebben het moeilijk. Ik probeer te helpen waar ik kan, een helpende poot uitsteken. En jij?

Ik denk dat de meeste mensen een vertekend beeld hebben van Katimo. Knuffelige kamertjes met vrolijke kittens die bij hun moeder zogen, kasten vol met gevarieerd voer en lekkernijen. Een kantoor met drie helpdeskmedewerkers die je voor elke scheet te woord kunnen staan. Braaf op tijd met alle poezen en katers naar de dierenarts, voor de nodige inentingen en neutralisaties. 3 mobiele teams die elke seconde kunnen uitrukken om een dier in nood te redden. En als het beestje dan gevangen is, wordt zijn snoetje gepoetst en bij de rest gezet om te spelen.

Ja, dit klinkt natuurlijk heel mooi. Helaas is de waarheid minder mooi. Corien, oprichtster van de stichting, red nu al meer dan vijftien jaar het leven van katten en kittens. Haar telefoon(S) staan roodgloeiend, van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Ik heb nog nooit zo vaak een telefoon horen afgaan als die van Corien. De telefoontjes beginnen soms al om zeven uur in de ochtend, en eindigen ook wel eens rond middernacht. Elke dag worden er kittens gevonden, met of zonder moeder. “Moeder heeft ze in de steek gelaten”, “Zo gaan ze dood!” en “Ik heb ze naar binnen gehaald, komen jullie ze ophalen?” zijn uitspraken die Corien maar al te vaak hoort. Natuurlijk willen wij elk dier helpen, maar wat veel mensen niet begrijpen is dat wij NIET de dierenambulance zijn, en GEEN asiel Deze instanties worden gesubsidieerd door de overheid, Stichting Katimo niet! “Waarom hebben jullie dan dat geld nodig?” denk je misschien. Laten we eens beginnen met een grote kostenpost: voer. Niet alleen de 70 katten (oud, gehandicapt, chronisch ziek) bij Katimo zelf moeten goed eten, ook alle katten en kittens in de tientallen gastgezinnen moeten eten. Droogvoer, natvoer, speciale kittenmelk formule, dieetvoer, rauwvoer. Voor ik bij katimo kwam helpen, had ik geen idee hoeveel voer er wekelijks wel doorheen kon gaan. Nu zie ik het met mijn eigen ogen, en vind ik het aanzicht van een lege voorraadkast griezelig uitzien. Gelukkig zijn er nog goede mensen op de wereld die voer aan de stichting doneren, waar wij dan ook maar al te blij mee zijn. Maar evenzo goed moet er nog heel veel bijgekocht worden.

Een andere kostenpost: De dierenarts. Met een beetje logisch nadenken kun je je misschien wel voorstellen hoe vaak wij de hulp van een dierenarts nodig hebben. Niet alleen voor de nodige entingen en neutralisaties, maar ook voor de ondervoede kittens, de mishandelde zwerfkatten en zieke moederpoezen. Ik zal jullie de gruwelijke verhalen besparen, en het houden op dit punt: De dierenartskosten van Stichting Katimo zijn maandelijks hoog, vooral in het kittenseizoen.

Dit zijn slechts twee voorbeelden, maar denk ook aan transport, documentatie, onderhoud, werving.

Onderhand belt heel Nederland naar de stichting, soms zelfs van over de grens. Het doel was origineel om kittens en moederpoezen te helpen, maar steeds vaker krijgen wij telefoontjes over gevonden katten, zwerfkatten en afstandskatten. Er word gezegd dat de dierenambulance ofhet asiel (WEER) niet wil komen helpen. Wat moeten wij dan doen? Een dier in nood zal nooit of te nimmer door ons in de steek gelaten worden, maar we hebben hulp nodig. Lieve mensen van Facebook, ik vraag jullie bij deze om die hulp. Stichting Katimo kan de kosten niet meer bijhouden, kunnen jullie alsjeblieft helpen door te doneren? Zij het een rechtstreekse donatie, of het doneren van voer en andere benodigdheden, alles is welkom. Help ons, help de KAT In Moeilijkheden.

Caitlin.

Vroegcastratie

Enkele jaren geleden kreeg ik een telefoontje vanuit de universiteitskliniek in Utrecht, of wij onze kittens ter beschikking wilden stellen om een proef te doen wat betreft vroegcastraties bij kittens, dit zou dan voor ons kosteloos zijn. Ik heb hier vriendelijk voor bedankt omdat ik dit onze dieren niet wilde aandoen. In Amerika deden ze het al langer om het zwerfkatten probleem aan te pakken. Natuurlijk moet alles eraan gedaan worden om dit probleem in de toekomst te vermijden zodat er minder kittens geboren worden. Maar indertijd was er te weinig bekend over de gevolgen op langere termijn en ik kon en wilde niet hiermee instemmen. Nu krijg ik vaker de vraag waarom Katimo nog steeds niet doet aan deze vroegcastraties en mijn antwoord is nog steeds hetzelfde. Wat voor lichamelijke gevolgen heeft het op langere termijn? Wat heeft het voor impact op de geestestoestand van het dier? Vermindert het de levensverwachting? Zolang ik hier geen duidelijk antwoord op heb beginnen we er niet aan. In mijn ogen moet het dier eerst behoorlijk uitgegroeid zijn voor we kunnen ingrijpen. Dit komt zijn hele beenderen gestel en misschien ook wel zijn geestestoestand alleen maar ten goede. Ik hoop dat ik over een tijdje kan zeggen: ja, ook wij doen aan vroegcastratie want het kan geen kwaad, maar ik moet het eerst nog eens zien.
Bijgaand een stukje over vroegcastratie.
Corien

Vroegcastratie
Het castreren van pups en kittens op jonge leeftijd
In de Verenigde Staten worden pups en kittens soms op zeer jonge leeftijd van 6-8 weken gecastreerd. Ook in Nederland wordt vanwege verschillende redenen op jonge leeftijd gecastreerd. De belangrijkste reden voor het castreren op jonge leeftijd is om ongewenste voortplanting te voorkomen voor de geslachtsrijpe leeftijd bereikt is. In ons land wordt het vooral gedaan om het kattenoverschot in asiels en opvangcentra te beperken en de populatie zwerfkatten te beheersen.

Bovendien vindt castratie op jonge leeftijd op kleine schaal ook plaats in de fokkerij van honden en katten. Fokkers willen op die manier hun foklijn beschermen door zelf te bepalen met welke dieren er verder gefokt kan worden. Doordat deze fokkers van bepaalde bijzondere rassen uitsluitend gecastreerde pups en kittens verkopen, behouden zij een monopoliepositie in de markt.

Risico's van castratie op zeer jonge leeftijd:
Er zitten diergeneeskundig gezien risico's aan het castreren op zeer jonge leeftijd. Zo hebben zeer jonge dieren een groter narcoserisico. Jonge dieren zijn lichamelijk nog niet voldoende ontwikkeld om zich tegen de effecten van de narcose te compenseren. Hierdoor zijn jonge dieren veel gevoeliger voor bepaalde narcosemiddelen.
Om deze bovenstaande reden gebruikt de dierenarts in zulke gevallen een passend narcoseprotocol en biedt goede pre- en postoperatieve zorg.

Het is bekend dat door het vroeg castreren van jonge kittens en puppies de groeischijven vertraagd sluiten. Recent is aangetoond dat de vertraagde sluiting van de groeischijven bij katten, die op jonge leeftijd gecastreerd zijn, mogelijk bijdraagt aan het ontstaan van een ziektebeeld dat bekend staat als epifysiolyse (waarbij de groeischijf loslaat van de heupkop). Bij zowel teven als reuen, die gecastreerd zijn op zeer jonge leeftijd, zijn er aanwijzingen voor toename van heupdysplasie.

Een ander nadeel van vroegcastratie is dat bij gecastreerde teven op zeer jonge leeftijd regelmatig klachten gezien worden van vaginitis, blaasontsteking en urine-incontinentie. Steeds vaker blijken bij teven, die voor hun eerste loopsheid gecastreerd zijn, urologische en vaginitis klachten voor te komen, die niet tot nauwelijks reageren op behandeling.

Tevens blijkt uit onderzoek blijkt dat bij castratie op zeer jonge leeftijd ook effect optreedt op het gedrag van het dier. Bij katers wordt castratie op zeer jonge leeftijd geassocieerd met minder agressie naar dierenartsen, minder seksueel gedrag en minder sproeien, maar ook met een toegenomen risico van angstig gedrag dat zich uit in het zich frequent verstoppen.
Ook bij honden ziet men effect op gedrag bij het zeer jong castreren. Angst voor geluid en (hyper)seksueel gedrag komen meer voor, maar angstplassen, vluchtgedrag en verlatingsangst juist minder.

Bovendien is de timing van de castratie ook van belang met betrekking tot het vaccinatieschema. In de periode van 6-16 weken leeftijd worden puppies en kittens meerdere malen gevaccineerd. Vaccinatie en een operatie die te kort op elkaar volgen, brengt mogelijk risico's met zich mee van een verminderde afweer en/of een toename van ongewenste reacties op vaccinatie.

Conclusie
Castratie op zeer jonge leeftijd is vanwege bovenstaande redenen niet aanvaardbaar. Gezien het zwerfkattenprobleem en de overvolle asielen is castratie op zeer jonge leeftijd in die gevallen te rechtvaardigen. Uiteraard zal dan wel de nodige maatregelen genomen moeten worden om risico's zo veel mogelijk te beperken.
Voor alle andere katten (zowel raskatten en huiskatten) kan de castratie beter uitgesteld worden na een leeftijd van 6 maanden. Door te castreren voor de eerste krolsheid draagt dit ook bij aan het beperken van het zwerfkattenprobleem.
Castratie wordt bij teven bij voorkeur uitgesteld tot na de eerste loopsheid.

Bronvermelding:
- KNMvD. Standpunt KNMvD over de neutralisatie van pups en kittens op zeer jonge leeftijd, juli 2009.
- Stichting Platform Verantwoord Huisdierenbezit. Vroegcastratie bij kittens, november 2012.

CheckStat