FacebookTwitter

Weblog/Verhalen uit de praktijk

MutsRust zacht Muts

Bijna 16 jaar geleden vond ik een klein katje, een meiske van 1 dagje oud, 78 gram, schoon aan de haak. En daar sta je dan, nul komma nul ervaring met katten, aangezien ik op dat moment nog vol met de verdedigingssport met honden bezig was, maar de meid had honger. Dus snel blikje melk gehaald, flesje erbij, diepe zucht en aan de slag. Aangezien ik al mijn hele leven met dieren omga en de behoeftes van veel dieren ken, was het eigenlijk niet eens zo'n moeilijke opgave. Muts ging overal mee naar toe, met de paarden op concours, bij vrienden op visite, overal sleepte ik haar mee. Een lekker warm kruikje, een voorraadje melk en een thermoskan met water om de melk op te warmen en niet te vergeten de babydoekjes voor de sanitaire beslommeringen.

Het sprak zich snel rond, die Muts van ons, en al snel kwamen er mensen bij mij aan de deur met een moederloos kitten, of ik het wilde proberen, ja natuurlijk wilde ik dat. Heel snel begon ik te leren over het karakter van de kat, heel anders dan die van honden. Heel snel leerde ik ook waar ik rekening mee moest houden als er eentje ziek was. Ik kon leren want indertijd was ik veel bij Dr. Deutekom in Roermond, een dierenarts die er helaas mee gestopt is wegens gezondheidsredenen. Wat heb ik veel aan hem te danken, nooit heb ik bij hem tevergeefs aangeklopt, altijd was hij er. Die arme man moet af en toe helemaal gestoord van me zijn geworden. Vaak tot in de nacht waren we samen dingen aan het bespreken. Hij leerde me de microscoop kennen zodat ikzelf ook ervaring kreeg in het herkennen van bloedbeelden.

Steeds meer raakte ik in mijn element, dit was mijn ding, er zijn voor dieren, niet alleen voor katten maar voor alle dieren die op mijn weg komen en hulp nodig hebben. En zo rolde ik steeds meer in het wereldje dat dierenhulp heet, een wereld die vaak niet gemakkelijk en keihard is. Wanneer en katje dood ging, wat een ellende, je gaat zoeken waar je de fout in bent gegaan, net zoals nu veel gastgezinnen dit doen. Maar gaandeweg kom je erachter dat je eigenlijks niets fout hebt gedaan en alles hebt geprobeerd om het dier te redden, maar soms zijn ze niet levensvatbaar en dat moeten we accepteren. Net zoals Dr. Deutekom me leerde: Corien, zet een muur, anders hou je het niet vol, doe het met heel je hart maar laat je niet kapotmaken door verdriet, laat dit niet toe, anders red je het niet. Een hele wijze les die ik me goed in de oren heb geknoopt, en nu nog steeds jaren later doe ik het met mijn hart. Heel soms bemoeit mijn verstand zich ermee en ook dat volg ik dan, ondanks dat ik vrij hard overkom ben ik een gevoelsmens, en dat gevoel zal ik altijd volgen. Al die tijd is ons Mutske bij ons geweest, een heel eigengereide dame, een dame die je niet zomaar eventjes optilde als ze je niet kende. Ontelbare keren hoorden we de vrijwilligers en stagaires roepen: "Corien, Frank, zetten jullie Muts even terug?'' Heimelijk moest ik dan lachen want ze was zo lief (voor ons dan).

En nu is ons Mutske er niet meer, zij is er verantwoordelijk voor dat Katimo bestaat. Zij heeft ervoor gezorgd dat ik me voor katten ben gaan interesseren, en nu heeft ze ons verlaten, Muts haar lichaam wilde niet meer, maar ik zal haar nooit vergeten.

Rust zacht mijn meisje, je had een taak in het leven.

je vrouwtje
Corien

banner Muts

CheckStat