FacebookTwitter

Weblog/Verhalen uit de praktijk

Thirza vertelt

th-Mongo-kater-300x225Woensdag 5 januari 2011 Mongo is terug !!!!!! Dit is wel het allerlaatste wat ik voor het begin van dit jaar had verwacht…Mongo is terug!! Leuk…zul je denken…maar dan zeg ik op mijn beurt…nee…niet leuk!! Geweldig!!! Zal het even uitleggen… Mongo is samen met zijn vermoedelijke broertje Toulouse gevangen tijdens een vangactie…Ze zijn gecastreerd, ontwormd en ontvlooid en na een herstelperiode van een paar dagen zouden ze gewoon weer terug naar buiten gaan…Terug de kou in…

Maar de twee heren hadden blijkbaar besloten dat dat rare mensenvolk wat daar bij Katimo rond liep helemaal zo gek nog niet was…Alleen Toulouse moest nog even wat bravoure tonen en liet nog wel eens een waarschuwende blaas horen…Oh…maar dan toch die lekkere handen…al aaiend en kriebelend…Zo lekker!! Zijn verzet was dan ook niet van lange duur… Op dat moment kreeg ik een telefoontje…Of ik nog plek en tijd had om een rooie kater op te vangen en dan te proberen met veel aandacht en liefde hem weer sociaal te krijgen…We waren het er eigenlijk al heel snel over eens…Natuurlijk doen we dat!!

Dus de dag er na zijn we hem gelijk op gaan halen…Daar aangekomen zagen we dat ze met z’n tweeën waren…De zwart witte kater zou eigenlijk naar een ander gezin gaan…tenminste dat was de bedoeling…ware het niet dat dat gezin even tijdelijk niet te bereiken was…Ook die beslissing was niet zo heel moeilijk hoor…Dan nemen we ze toch gewoon allebei mee naar huis… Het rooie mannetje had al een naam gekregen…Toulouse…en de andere mochten we zelf nog verzinnen…Dat werd dus Mongo…Weet niet waarom…Plopte gewoon zo in m’n hoofd… En het ging goed met de heren…Aaien vonden ze heerlijk…Borstelen was ook al niet slecht en eten is wel heel lekker als je er zelf niet voor hoeft te zorgen…Binnen een paar dagen waren beide heren dan ook al helemaal gewend aan onze keuken en aan mij…Andere mensen vonden ze toch nog een beetje griezelig…maar ook daar zat absoluut vooruitgang in… Het ging al snel zo goed dat ze al voor de eerste keer geënt mochten gaan worden…En dat was waar alle ellende mee begon…De heren zaten allebei apart in hun transportbakje…Totdat het bakje van Mongo in één keer een klein stukje open schoot!!

 

Nog niet eens helemaal…Het was maar een paar centimeter!! Maar blijkbaar toch genoeg voor een kater van 3.1 kg om er tussenuit te piepen!! We wisten niet wat we zagen…Een plop…een zwarte schim en binnen 2 seconden was ie weg…gewoon verdwenen…Ik stond helemaal te trillen…M’n mannetje…weg…Dat kon toch niet waar zijn!! Even stond ik aan de grond genageld…opeens kwam er in me op…een zwarte kat…overal witte sneeuw…die moet ik terug kunnen vinden…Niet dus!!! Niet meer te vinden…Na even gezocht te hebben en totaal geen aanwijzingen te zien waar hij ergens kon zijn, zijn we toch maar verder gegaan om de rest van de katten te laten enten…Maar eerst nog even wat eten neer zetten…gewoon voor het geval dat… Toen we terug kwamen heeft Piet (de held van de Katimo-bus!) voor mij een vangkooi neergezet…En nou was het hopen dat Mongo het eten niet kon weerstaan… Zes dagen heeft het geduurd…Ik had de hoop echt al opgegeven…maar vandaag om 7.30 uur kwam Erwin naar boven rennen…Maakte me wakker en zei dat volgens hem Mongo in de vangkooi zat!!! Was dan ook gelijk wakker…Was Mongo thuis?? Dat kon toch niet waar zijn…Snel schoenen en een trui aangedaan en gelijk naar buiten…Ja…dat is hem...Of toch niet?? Ja…dat is Mongo!! We hebben hem gelijk mee naar binnen genomen…met kooi en al…Hij zou ons er niet nog een keer tussenuit schieten…En daar zijn we eens gaan kijken hoe we dit nou weer gingen aanpakken… Op een of andere manier durfde ik het nog niet aan om nou weer gelijk m’n arm in die kooi te stoppen en Mongo er uit te halen…Maar mijn angst bleek totaal ongegrond te zijn…We hebben het uiteinde van de kooi tegen de bench aan gezet en het deurtje van de bench zo dicht mogelijk gehouden…allebei voorbereid op het ergste…

Maar Mongo keek ons aan en liep heel rustig de kooi uit en ging lekker liggen in de bench…We waren allebei helemaal verbaasd…maar het was wel prachtig om te zien… We hebben hem gelijk water en eten gegeven…Dat viel absoluut in goede aarde…En daarna hebben we hem maar even met rust gelaten…Kon hij even opwarmen, eten en weer wennen…En wij konden ook even bijkomen…Ben toch nog wel een paar keer gaan kijken…Zit Mongo nou echt weer in de keuken!?! Iets later op de ochtend ben ik even lekker bij hem gaan liggen…Even kijken of ik hem nog mocht aaien en zo…Dat mocht en hoe!! Binnen een paar seconden had hij z’n hoofd al in m’n hand gelegd en begon ie te spinnen…Na een paar minuten begon ie te wiebelen…Meneer ging op z’n rug liggen met z’n pootjes zo ver mogelijk uit elkaar…Oh…is dat de bedoeling!! Z’n buik moest gekriebeld worden!! Ik dacht nog bij mezelf…Hoe veel vertrouwen kan een beestje je geven…Ik zat zelf net zo veel te genieten… Mongo loopt nou weer lekker rond in de keuken alsof hij nooit is weggeweest…Alleen nog zekerder van zichzelf en van mensen…Ze zijn zo slecht nog niet… Wilt U Mongo adopteren? neem contact met ons op. 

CheckStat