FacebookTwitter

Weblog/Verhalen uit de praktijk

Ontroering

Vandaag is een wondertje gebeurd, weten jullie nog ? onze boze, zeer boze B.A., onze onfortuinlijke kat met de wond aan zijn staart ? Tot gisteren was hij totaal niet benaderbaar, blazen, sissen, uithalen en alle andere verdedigingstechnieken die een kat in huis heeft. Vanmorgen toen we bij zijn unit kwamen stond hij voor de eerste keer rechtop en miauwde om aandacht, echt een heel timide miauwtje, je kon bijna horen dat hij wilde zeggen; “ik herinner me het weer, ooit, lang geleden was ik niet bang voor jullie mensen, ooit lang geleden vertrouwde ik jullie, maar ooit lang geleden is er iets met mij gebeurt waarom ik nu zo kwaad was, deze week heb ik jullie leren kennen en stukje bij beetje kreeg ik weer vertrouwen in die wezens op twee poten, jullie waren lief voor mij, ik kreeg eten, er werd niks van mij verlangd wat ik niet wilde, en mensen, dat doet me goed, ik kreeg weer een naam, dat was B.A. ( Broken Arrow) omdat mijn staart er een stuk af moest. Heerlijk pijnvrij nu.

Eigenlijk heb ik twee namen, want 1 van de mensen hier noemt me Stumpke, vind ik ook wel leuk die past ook echt bij mij. Het schijnt dat het hier normaal is dat je een echte naam hebt en een bijnaam, mij maakt het niks uit, ik ben nu weer iemand, ik ben geen zielige zwerver meer die moest bedelen om zijn eten, ik ben nu B.A. alias Stumpke, die sinds vandaag in een ruimere kamer mag mogen om nog meer vertrouwen te krijgen in jullie mensen, ik heb ze zelfs horen zeggen dat ik misschien wel een nieuwe baas zou kunnen krijgen, oh, dat zou geweldig zijn, weer iemand die echt helemaal van mij alleen is, een eigen vrouwtje, een eigen baasje, wie weet, ik ga in ieder geval mijn best doen om nog liever te worden.

Ik wil recht vanuit mijn hart de mevrouw bedanken die me gevoerd heeft en op een gegeven moment Katimo gebeld heeft om hulp voor mij te vragen, ik hou jullie op de hoogte en zal vragen of ze nog eens een foto van mij willen plaatsen. Groetjes van B.A. Wij hier waren totaal ontroerd, heel voorzichtig heb ik een vinger tussen de draad gestoken om te kijken hoe hij zou reageren, de blik in zijn ogen zei me dat hij niets zou doen, heel voorzichtig de unit opengemaakt en hem laten ruiken wie ik was, zijn koppie gestreeld, Toen de kinkrabbel, hij liet het allemaal toe, hij genoot ervan, na een tijdje ging hij op zijn zij liggen en mocht ik hem onder de buik kriebelen, hij kwam kopjes geven, We hebben hem nu in een grotere ruimte en gaan aan de slag om nog meer vertrouwen te krijgen, hij moet uit zichzelf naar ons toe komen en ik denk dat het gaat lukken. Dit zijn van die momenten dan weet ik weer waarom ik het doe en dan vergeet je hoe moe je bent.  Lieve B.A. we gaan ervoor.

CheckStat