FacebookTwitter

Casper vertelt

laatste deel Casper met een C. (18 sept. 2017)

Totaal onverwacht hebben we afscheid moeten nemen van onze Casper. We zijn, en met name Frank, mijn man, totaal stuk. De avond van te voren heeft hij nog genoten van een stuk zalm. We zijn gaan slapen en in de morgen lag hij dood in zijn mandje, gewoon of hij lag te slapen. We weten niet wat er gebeurd is, hersenbloeding, hartaanval, het blijft een vraag. We weten het niet, een autopsie was een mogelijkheid maar had op dat moment geen toegevoegde waarde, we kregen hem er toch niet mee terug.

Lieve Casper, Rust Zacht.

Lieve mensen, ik kan er even nog niet goed over schrijven of praten, het ligt erg gevoelig nog, dus vergeef me mijn korte mededeling.
We laten Casper met een C nog eenmaal aan het woord met een stukje dat hij nog had geschreven in het weekend, geniet ervan.
Als laatste zullen we Yvonne aan het woord laten, degene die zijn verhalen op papier heeft gezet.

Corien en Frank

************************

CASPER VERTELT

Joehoe! Daar ben ik weer! Uw Casper, ja, met een C. Vandaag wil ik het even met u hebben over geboortebeperking. Nee, wees niet bevreesd, ik wil me niet met uw liefdesleven bemoeien. Ik zou niet eens durven! En dat moet u trouwens ook allemaal zelf weten. Nee, er waren deze zomer nogal wat gebeurtenissen die een diepe indruk op me hebben gemaakt, en dat moet ik gewoon even van me af schrijven. Maar ik zal me beperken tot twee.

Eerst wil ik u echter even vertellen waarom die gebeurtenissen zo’n diepe indruk op me hebben gemaakt. U weet, ik was ooit een echte onbevreesde straatkater, voor niets en niemand bang, woest aantrekkelijk, en lang leve de lol. Nou ja, meestal dan, want soms was het afzien. Tijdens die lang-leve-de-lol-dagen kwam ik natuurlijk ook de nodige Molly’s tegen, allemaal “waiting, wishing and wanting” om met zo’n aantrekkelijke tijger als ik kennis te maken. En ik, ja ik lustte er wel pap van! Ik was toen echter nog niet “geholpen”, had ook geen idee wat dat was, en de dames nog minder. Maar ik had ook geen hulp nodig, want het ging allemaal vanzelf! Met als gevolg dat de dames met de gebakken peren bleven zitten. Nou ja, gebakken peren … was dat maar zo. Ik bleek echter opeens een hele schare nakomelingen te hebben, die mij gelukkig niet achterna kwamen, maar gezellig met hun moeders op straat achterbleven. One big happy family! Tenminste, dat dacht ik altijd. Maar dat was vaak niet zo, want als ik weer eens in de buurt kwam, waren er verschillende spoorloos verdwenen, of ziek, of zelfs dood, inclusief de moeders. Ik had geen idee hoe dat kwam (wist ik veel dat kittens minstens ontvlooid, ontwormd en ingeënt moeten worden) , dus ik vervolgde mijn weg maar weer.

Totdat ik bij Corien en Frank terecht kwam, en er een wereld voor me open ging. Niet alleen kwam ik erachter dat sommige mensen toch wel te vertrouwen zijn, maar ik werd ook van mijn kwalen genezen, en ik werd geholpen. Ja, u leest het goed, ik werd geholpen, in more ways than one. Excuses als ik af en toe Engelse kreten uit, maar dat komt beslist doordat Bob, mijn verre neef, in Londen verblijft, en ik daar waarschijnlijk nog meer familie heb zitten, dus het zit in de genen, denk ik. Maar ik dwaal weer eens af. Enfin, ik werd gecastreerd! Geen idee op dat moment waar dat voor nodig was, maar ik werd er wel een stuk rustiger van. Kan ook door de leeftijd komen natuurlijk, maar ik hoef tegenwoordig ook niet meer die horden Molly’s van me af te slaan. Nou ben ik toch alweer vergeten waar ik naar toe wilde met dit verhaal, maar dat schiet me zo wel weer te binnen.

Oh ja, de twee gebeurtenissen. U herinnert zich vast nog wel dat Corien hartstikke kwaad was op 10 augustus. Kijk maar op haar Facebook. Ik heb haar nog nooit zo boos gezien, zelfs niet nadat ik onlangs haar rosbief en twee tartaartjes had opgegeten. Er waren namelijk op een boerderij drie kittens geboren, maar de moeder was al vier dagen spoorloos verdwenen. De mensen hadden nog geprobeerd de kittens met de fles te voeren, maar dat was niet gelukt, en toen belden ze teneinde raad maar naar Katimo. Om een lang verhaal kort te maken, de kittens werden in vliegende vaart door John opgehaald, één van de kittens heeft het jammer genoeg niet gered, maar zijn broertje en zusje gelukkig wel (zoals u op de foto’s kunt zien), dankzij de geweldige mensen die hier werken. Ik heb niet alleen de boosheid van Corien, maar ook de machteloosheid en het verdriet over het overlijden allemaal van dichtbij mee mogen maken, en dat doet heel zeer, dat kan ik u wel vertellen.

Casper 14 casper 15 casper 16

De tweede gebeurtenis, ook in augustus, las ik in de krant. Nee, ikzelf natuurlijk niet, maar Frank leest wel eens hele stukken hardop voor, en dan luister ik aandachtig. Deze keer betrof het een lugubere vondst in Bocholtz, waar zeven kittens, pas enkele uren oud, met kattenbakvulling en al in een plastic zak in een prullenbak langs de weg gedumpt waren. Vier kittens waren al dood, en de andere drie hebben het ook niet overleefd. En de moeder zal beslist overstuur geweest zijn, en wist zich geen raad met haar melkproductie.

Zo in- en intriest allemaal, en het zullen beslist niet de enige gebeurtenissen met kittens geweest zijn dit jaar. Ik vraag me dan ook serieus af wat mensen bezielt om zo te handelen. Misschien zit er ook een triest verhaal achter, dat weet je maar nooit, maar aan de andere kant: Denk toch eens even goed na voordat je een kater en vooral een poes aanschaft! En laat hen vooral tijdig neutraliseren, want er zijn al genoeg ongewenste kittens en katten in de dierenopvangcentra, die, als ze geluk hebben, (weer) een goed tehuis krijgen, waar ze nog lang en gelukkig verder kunnen leven. Net zoals ikzelf, en al de andere katten hier bij Frank en Corien op de Spikkerweg in Roermond. En niet te vergeten, die minstens honderden kittens die door gastgezinnen opgevangen en verzorgd worden en daarna gelukkig ook een goed tehuis vinden, ik bedoel, krijgen, want vinden doen ze zelf niet natuurlijk. Ze worden gelukkig gevonden!

Tja, waar wilde ik ook alweer naar toe met dit verhaal? Ja, ik ben er nog steeds helemaal ondersteboven van, dat merkt u zeker wel. En ik wil ook helemaal niet belerend overkomen, want u, als lezer(es) en kattenliefhebber/ster weet natuurlijk al lang wat er allemaal moet gebeuren wanneer u een kitten aanschaft, wat de kosten zijn, en u zult het beslist niet gaan dumpen, zelfs na jaren niet, als het misschien oud en ziekelijk wordt. U weet ook dat katten gezonder en langer leven als ze geneutraliseerd zijn, en minder dierenartskosten met zich meebrengen. En nog meer voordelen, zoals:
- Katten zullen door een neutralisatie een hele kleine kans hebben op blaasontsteking en heel veel minder kans op melkklier- of baarmoederkanker, baarmoederontsteking en cystes.
- Er zullen geen buurkatten aan de deur komen omdat uw poes krols is.
- Uw poes of kater zal ook niet gefrustreerd raken. Kijk naar mij, Casper, ik ben de rust zelf. Ook zal uw poes of kater niet proberen te ontsnappen om vrouwtjes/mannetjes te zoeken, dus ook geen onverwachte nestjes.
- Oh, en ook heel belangrijk: Minder kans dat uw kater het huis gaat onder plassen. Let op, ik zeg minder.
- Oh ja, wat ons katers ook nog betreft, ook veel minder kans op prostaat- of teelbalkanker.
- En voor de dames, ik bedoel de poezen, geen schijnzwangerschap.

Nou, als dat al niet genoeg redenen zijn? Dus waarom vertel ik u dit dan allemaal? Misschien dat u het even doorvertellen kunt aan diegenen die dit allemaal nog niet wisten? Maar ook en vooral denk ik, dat ik me misschien toch een beetje schuldig voel over mijn eerdere straatleven, mijn egoïstische pleziertjes en de gevolgen daarvan, maar ja, daar was ik me destijds helemaal niet van bewust, net als mijn collega straatgenoten. En bovendien had ik ook geen personeel, ik bedoel, baas en/of bazin die dat hadden kunnen verhinderen. Nu is het hoogseizoen weliswaar afgelopen, maar het is zo weer voorjaar, en dan begint de ellende weer. Maar nu heb ik alles van me af geschreven en ik voel me weer bijna helemaal zen. Ik ga dus gauw weer terug naar m’n matje. Tot er weer eens wat is.

Casper

*********************

Lieve Casper,

Ja, jij met een C. Net als jij soms weet ik even niet hoe ik beginnen moet, wat ik zeggen moet. Het is allemaal zo oneerlijk.
Afgelopen maandagmiddag kreeg ik een telefoontje van Corien, ja, jouw Corien, ook met een C, en ze zei dat ze slecht nieuws had. Je was overleden! Ik geloofde m’n oren niet, want dat bestond toch gewoon niet. Dat kon niet, en dat mocht niet! Je was zo’n bijzondere kat. Nu zijn alle katten bijzonder, vergeef me dat ik dat zo maar zeg, en het is ook niet beledigend bedoeld voor jou, maar jij had gewoon dat ietsje meer.

Nog geen twee maanden geleden ontmoette ik je voor het eerst. Het was een hele eer om kennis te mogen maken, en een nog grotere eer om uit jouw naam je verhalen te mogen opschrijven en te publiceren, zodat iedereen je beter kon leren kennen en ook meer te weten zou komen over het wel en wee bij Katimo. En het mooie was, mensen vonden het nog leuk ook. Eén mevrouw stelde zelfs voor om van al die verhaaltjes een bundeltje te maken, en dat was een goed plan, want dat had je zo verdiend. Oh, wat zou je dan wereldberoemd zijn geworden. Mensen begonnen zelfs te gissen hoe je stem zou klinken. Dat is toch van de gekke?!? Katten kunnen toch niet praten? En nu is aan dat alles plotseling een einde gekomen. We zullen nooit weten hoe oud je bent geworden en welke spannende en/of ontroerende avonturen je nog meer beleefd hebt tijdens je straatleven, en hoe je daar terecht bent gekomen. Verhaaltjes met een lach en een traan. Je hebt er jammer genoeg de tijd niet meer voor gekregen om ze allemaal te kunnen vertellen.

Maar “everything happens for a reason”, om maar één van jouw Engelse kreten te uiten, er is beslist een reden geweest waarom je bij Frank en Corien bent komen aanlopen en zelfs bent gebleven. Je bent er liefdevol ontvangen, ook al heb je dat natuurlijk anders gezien toen ze je met de vangkooi binnen hebben gehaald en meteen naar de dierenarts hebben gebracht, maar dat was voor je eigen bestwil. Je hebt er een goed, nee, geweldig leven gehad, compleet met massages, tartaar, rosbief, zalm en wat al niet meer, maar vooral met liefde, en een gouden mandje naast het bed van Corien. Daar ben je rustig in je slaap overleden.
Rust zacht, lieve Casper met een C. Ik, net als vele anderen, zal je nooit vergeten ♥

Veel liefs,
Yvonne

deel 7.

Ja, hopelijk bent u “pleasantly surprised”, want ik ben er weer: Yours truly, Casper met een C.

Ja, ik was onlangs een paar dagen even onwel, dat wil zeggen, er lag me iets zwaar op de maag, en toen heb ik die dagen weinig tot niets gegeten. Ik kreeg het gewoon m’n strot niet af.

Zoals u op de foto kunt zien, mag ik ook binnen, en daar vertoef ik regelmatig op de trap. En nee, ik krab er niet de krullen van af. Ik zou niet durven! Het liefst zou ik echter doordringen tot in de slaapkamer, dat ligt wat zachter, maar Frank vertikt het om de deur ervan open te zetten, dus ik kan u jammer genoeg ook geen smeuïge slaapkamerverhalen vertellen.

Maar wat ik wel kan verklappen is dat Corien, voordat ze naar bed gaat, ’s avonds nog graag iets hartigs tot zich neemt, zoals bijvoorbeeld crackers met rosbief. Tartaartjes vindt ze ook lekker, maar ja, als die dan open en bloot op het aanrecht liggen omdat ze even weggeroepen wordt, en ik al twee dagen niks te eten heb gekregen … nee, dat is niet helemaal waar, dat heb ik wel, maar ik kreeg het niet af. Het was ook niet vies of zo, maar dit rook wel even heel anders.

Tja, en dan krijg je natuurlijk het gevalletje van de kat op het spek binden, in dit geval de kater op de rosbief. Being the gentleman that I am, heb ik tot het uiterste geprobeerd me te beheersen, maar vanwege mijn straatkat verleden was dit gewoon pure overmacht. Voordat ik er zelf erg in had, was alles verdwenen: 100 gram rosbief en twee tartaartjes! In mijn maag wel te verstaan. Ik had niet eens moeite met kouwen, oh nee, kauwen is het, geloof ik. En lekker kan ik u zeggen! Lag ook helemaal niet zwaar op m’n maag, dus dat zou ik best wel vaker lusten.

Corien was ook surprised, maar niet pleasantly. “Hoezo, adel verplicht?!?!”, riep ze boos uit. Maar ze weet toch dat ik niet van adel ben? Ik heet dan wel Casper, met een C, maar zo heette, beter gezegd, zo schreef Claus - ja, hij van Bea -, zich ook. Claus met een C. Hij was echter wel van adel, maar hij was dan ook een “Von Amsberg”, en ik heet alleen maar Casper Van Corien. Verhip, nu je ’t zegt, ook met een C. Bovendien was Claus ooit begonnen als jonkheer, en ik ben nog steeds een jonge heer. Niks adel dus, hoewel my home wel my castle is. Het schijnt ook dat Claus ooit als Klaus-Georg geboren is, dus met een K, en dus waarschijnlijk ook van de arme tak van die familie. Maar waarom die K ooit in een C veranderd is, daar weet ik het fijne niet van. Het staat wel veel chiquer, vindt u niet?  

Nou, dat was het weer voor vandaag en ik wens u nog een fijne dag.
Casper

casper 13

deel 6.

Ja, daar ben ik weer! Ja, Casper, met een C, u weet het nog. The one and only! Leuk om weer even een babbeltje met u te mogen maken tussen al mijn drukke werkzaamheden door. Maar wees niet bevreesd, ik hou hier ondertussen wel alles in de gaten, hoor. U heeft zeker, net als ik, ook genoten van al die prachtige foto’s uit de wedstrijd voor juli en augustus, genaamd “Zonaanbidders”? Ja, niet alleen van de foto’s natuurlijk, maar ook van die mooie Molly’s die daarop stonden. Kyta bijvoorbeeld, of Drupke, Pip, Muzette (klonk me als muziek in de oren) en Cato, om maar een paar namen te noemen, maar met bijvoorbeeld collega Bobby van 22 augustus kon ik me helemaal vereenzelvigen. Nee, niet met kleur of zo, maar met zijn houding. Daarover echter later meer, want ik dwaal weer eens af. 

Trouwens, het waren wel gelukstreffers, die foto’s, vooral wat het onderwerp betreft, want zoveel zon heb ik hier op de hof echt niet gezien. Dat kun je toch geen zomer meer noemen? En nu is de “r” ook alweer in de maand. Waar moet dat naar toe? Ik had trouwens ook nog mee willen doen aan de wedstrijd, maar dat zou oneerlijke concurrentie zijn geweest. Ja, ik kan er toch ook niks aan doen dat ik zo woest aantrekkelijk ben? Ik had mezelf wel ingeschreven, maar ook weer voortijdig teruggetrokken, anders hadden die anderen geen schijn van kans gehad. Maar om even op Bobby terug te komen: Hij viel in slaap in de zon tijdens “het werk”, zei zijn personeelslid Ingeborg. Zal mij dus nooit gebeuren. Ik neem echter wel om de zoveel uur even een kwartiertje pauze, en vlij mij, in dezelfde houding als Bobby, neer op mijn dekentje, in de zogenaamde relax modus (ja, u weet, ik spreek een aardig woordje over de grens). Kijk, ik heb lang genoeg op de straatstenen geslapen, dus mijn dekentje is mij heilig. Dat verdedig ik met klauw en tand, ja zelfs zonder die ene die ze nog niet zo lang geleden verwijderd hebben. 

En net als ik helemaal zen word van die enkele straaltjes zon, valt er opeens een schaduw over mij heen. Niet te filmen gewoon! Op het moment dat ik weer boos wil opspringen, word ik met vaste hand terug geduwd en zachtjes toegesproken door mijn grote vriend Frank, die mij altijd liefkozend zijn “hoka” noemt, en hij begint een soort massage toe te passen. Mijn eerste natuurlijke reactie was om mij met alle vier mijn poten te verdedigen en af te zetten, ja, u weet wel, zo lekker aan de binnenkant van iemands pols, waar het vel, sorry, de huid van de mens, vrij dun is, maar ik werd me toch overvallen door een gevoel in mijn buik … Het is bijna niet te omschrijven, maar ik kon het wel uit miauwen van genot. Het had niet veel gescheeld of ik had “oh, meer, oh, meer” geroepen, maar dat kun je als echte kerel … ik bedoel, kater, niet maken natuurlijk. Ja, ik mag dan wel een hoka zijn, maar ik ben absoluut geen hobi (mag u zelf invullen wat dat betekent). Ik val alleen maar op vrouwen, ik bedoel, poezen. Ja, u ziet, ik ben nog steeds helemaal van slag als ik er aan terug denk. 

En dan wordt zo’n intiem moment ook nog eens vastgelegd op de gevoelige plaat. Ja, Patricia Paay is niet de enige, hoor. Je moet zo uitkijken tegenwoordig. Maar in mijn geval blijft het in huiselijke kring, want het was paparazza Corien in persona, die het vastlegde. Ze zal toch niet jaloers geweest zijn? Nergens voor nodig, hoor, want ik heb tenslotte Paddy. En ja, zoals u op de foto kunt zien, maakte dat kreng natuurlijk weer meteen misbruik van de situatie om mijn eigen grijze bakje leeg te eten in plaats van haar eigen bordeaux rode. Ja, eens een “tramp, altijd een “tramp”, maar dat geldt gelukkig niet voor iedereen. Dat ziet u wel aan mij. 

Nou, een fijne dag nog, en de groeten
Casper

 Casper 9 Casper 10

deel 5.

Goeie morgen, lieve luitjes! Ja, daar ben ik weer, Casper, met een C. Zoals u ziet, zit ik hoog en droog, nou ja, droog, voor zo lang het duurt. Maar ik zit op de uitkijk, op zoek naar alles en iedereen die hier zonder mijn toestemming wil binnen dringen. Niet dat ik dat kan tegenhouden (niet verder vertellen, hoor), maar ik ben wel zo nieuwsgierig dat ik overal het mijne van wil weten. Maar ik dwaal weer eens af.

Wat ik eigenlijk wilde vragen is of u ook op de uitkijk zit, ik bedoel, of u ook uitkijkt naar. Ja, naar mijn verhaaltjes bedoel ik. Ik heb het namelijk zo druk met het bewaken van huis en haard hier, dat ik geen tijd wil verspillen aan zaken die niet gewaardeerd worden. Catch my drift, ik bedoel, begrijpt u? Zou u ook moeten doen, ik bedoel, dat doet u natuurlijk ook als u verstandig bent. Sorry voor al dat gestuntel met “ik bedoel”, maar het is nog vroeg, en dan kom ik vaak niet goed uit mijn woorden. En nee, ik heb geen ochtendhumeur, maar ik moest dit gewoon even kwijt. Dus laat me even wat weten, dan ga ik, figuurlijk, mijn stinkende best doen om minstens één keer per maand iets op papier te zetten. Ik heb er namelijk wel veel plezier in om u op de hoogte te houden van de gang van zaken hier, ik bedoel, van mijn leventje hier, en er zit zelfs alweer eentje in de pen, over een sensuele massage. Oeps, dat had ik misschien beter niet kunnen vertellen, maar ja, het staat er nu eenmaal. Ik hoor het graag van u en wens u nog een prettige dag.
Casper

casper 8

deel 4.

Ja, hier ben ik weer! Ja, Casper met een C. Vandaag wilde ik het even met u hebben over muziek, gelijke rechten en tafelmanieren. Nee, wees niet bevreesd, het wordt geen lang verhaal in drie of meer hoofdstukken, dat wil ik u niet aandoen. Het is meer een drie in één tafereel, maar ik weet even niet goed hoe ik het aan mekaar moet breien. De foto’s mogen echter duidelijkheid brengen. De ouderen onder u herinneren zich beslist Frank Sinatra nog met “The Lady is a Tramp”, way back in de jaren dertig van de vorige eeuw, dus ver voor mijn tijd. Nee, hij zong waarschijnlijk niet over zijn echtgenote, het was gewoon … nou ja, het was gewoon een liedje met een beetje vreemde, onsamenhangende tekst. Wel een lekkere “tune”, die ik als straatmuzikant … ik bedoel, als straatkat wel kon waarderen. Maar ik dwaal af.

Nu de gelijke rechten dan, ja die van man en vrouw, dus ook die van kater en poes. U kent het verschil tussen die laatsten neem ik aan. Nee?!? Nou dan even ter verduidelijking: Een poes is een vrouwtje. ... Poezen en katers zijn allebei katten. ... als het een mannetje is noem je het een kater en als het een vrouwtje is noem je het een poes. In de mensenwereld worden die gelijke rechten vaak en nog steeds met voeten getreden, maar de kattenwereld kan er ook wat van, hoor! Don’t get me wrong, vooral de katers hebben er vaak moeite mee, maar er zijn natuurlijk ook bitches van poezen. Oh sorry, dat is een “female dog”, maar een “female cat” schijnt Molly te heten.

Nou, deze, waarover ik het nu wil hebben, natuurlijk niet. Zij heet namelijk Paddy. Ze is, net als ik, een zwerfkat geweest, een “tramp” dus, en hier ook, net als ik, bij Corien en Frank blijven hangen. Ja, je zou wel gek zijn om van hieruit weer de straat op te gaan, want het is hier uitstekend vertoeven, met een vijf sterren verzorging en eventuele verpleging (denk even aan mijn entropion en mijn slagtand) door al die fantastische vrijwillige medewerkers. Oeps, ik bedoel natuurlijk, vrijwilligers, want onvrijwillig werkt hier natuurlijk niemand mee, toch?

Maar ik dwaal alweer af. Ja, soms is het moeilijk om woorden die vloeiend uit je bek komen op papier te krijgen, maar ik doe mijn best. Paddy is weliswaar een “tramp” geweest, maar bepaald geen lady. Ik daarentegen ben op en top gentleman. Als voorbeeld noem ik haar tafelmanieren. We krijgen beiden en tegelijkertijd hetzelfde eten, zij in een bij haar passend bordeaux rood bakje en ik in een gedistingeerd grijs bakje. Zij schrokt haar eten naar binnen, maar ik proef ieder hapje nauwkeurig, laat het op mijn tong smelten, en met één tand minder, kauw in het natuurlijk ook langzamer, en slik ik het dus ook iets langzamer af. En hoewel ik met mijn rug naar haar toe sta, voel ik haar naderbij sluipen, met haar tong reeds haar lippen aflikkend (ze denkt natuurlijk dat mijn eten lekkerder is dan dat van haar), en ze geeft me duidelijk te kennen dat ik mijn bakje in mijn eentje toch niet helemaal leeg krijg. En “being the gentleman that I am”, geef ik haar groot gelijk en sta mijn bakje liefdevol aan haar af, om terug te lopen naar dat van haar, dat al half leeg gevreten is. Tja, ”the things we do for love.” Geen hond (of kat) die nog gelooft dat ik ooit een “fearless streetcat” was. Oh nee, dat was mijn verre neef Bob, maar desondanks stond ik toch wel mijn mannetje, want het zit toch wel in de genen, hoor. Nou, heb ik die drie items toch tot één in elkaar geflanst of niet? Of kunt u het nu helemaal niet meer volgen?   

Casper

casper 4 casper 5

casper 6 casper 7

:)d
 ddddd
deel 3.

casper 12 augJa, daar ben ik weer! U herinnert zich mij vast nog wel: Casper, ja, met een C. Mijn excuses dat ik u zo lang in het ongewisse heb gelaten, maar ik moest even bijkomen van mijn avontuur bij de tandarts. Dat was geen kattenpis, kan ik u vertellen. Ik had er bijna een PTS Syndroom aan overgehouden, ja, een Penetrant Traumatisch Straatkatten Syndroom, maar alles is weer toppie. Ik ben weer helemaal zen. En ik heb trouwens wel eens voor hetere vuren gestaan, nietwaar? Als de tijd rijp is, en wanneer ik mij van mijn drukke werkzaamheden kan los rukken, vertel ik u daar ook wel meer over, maar nu even niet.

Maar, over “heet” gesproken. Vandaag heb ik toch weer iets meegemaakt. Ik was helemaal flabbergasted. Er kwamen zomaar twee dames het terrein op zonder dat ik daar eerst mijn goedkeuring aan had kunnen geven, en ze kwamen iets brengen. Een druppel op een gloeiende plaat, zoals ze het zelf noemden, of “a drop on a hot plate”, zoals mijn verre neef Bob in Londen zou zeggen. Maar, hoe dan ook, wat moet je daar in vredesnaam mee? Hoe ik ook keek, ik zag geen druppel en al helemaal geen gloeiende plaat. Toch maar eens dichterbij geslopen en alles grondig onder de loep genomen, want je weet tegenwoordig maar nooit.

Frank, ja, mijn grote vriend en man van Corien, had me ondertussen al uitgelegd wat een druppel op een gloeiende plaat betekent 😄(= een zeer kleine bijdrage aan iets groters), maar zo klein was die druppel nou ook weer niet. Corien was er in ieder geval heel erg blij mee. Ja, Vicky (wie kent haar niet?) tuft regelmatig met haar voiture over het zuidelijk halfrond, ik bedoel te zeggen, door het grootste gedeelte van onze zuidelijke provincie en omstreken, ook om allerlei spulletjes voor de Stichting Katimo op te halen. Ja, u slaat de spijker op de kop: Het donatie rondje. En ik wil niet ondankbaar overkomen, wat ik ook helemaal niet ben, integendeel, maar dat zouden meer mensen moeten doen. Nee, geen Cup-a-soup om vier uur, hoewel dat ook niet te versmaden is. Laat ik het zo zeggen: dat zouden NOG meer mensen MOGEN doen.

’t Is niet dat die twee dames de eersten waren die op dat lumineuze idee kwamen, want er waren er al meerderen voor hen, zoals (en vergeef me als ik er een paar vergeet te noemen, maar mijn lange termijn geheugen is ook niet meer wat het geweest is: heb namelijk geprobeerd om mijn verleden te verdringen) Esther, Sonja, Geertje, Mandy, en zelfs een anoniem iemand, alleen deze afgelopen weken al. Dus gewoon, kattendingetjes bewaren (zie het verlanglijstje op de site), verzamelen, en hier naar toe brengen of sturen, als dat kan. Dan wordt die druppel van die gloeiende, gloeiende, gloeiende plaat misschien wel die beroemde druppel van die emmer, want alle kleine beetjes helpen. Ja dus, en don’t get me wrong, ik kan het ook niet helpen, het schooieren zit me na een heftig straatleven gewoon in het bloed, maar één ding is zeker: Corien en haar medewerk(st)ers zijn iedereen voor elke donatie, groot of klein, eeuwig dankbaar!

Casper.

deel 2. 

Goede morgen, daar ben ik weer. Ja, u herinnert het zich vast nog: Casper, met een C. Ik zou u toch nog even up to date brengen wat mijn gang naar die tandarts betreft?
Het begon allemaal al op donderdag avond. Vanaf zes uur moest ik nuchter zijn. Waar slaat dat nou op, dacht ik nog? Ik heb dan wel een zwerversbestaan geleid, maar dat betekent nog niet dat ik alcoholist ben. Hoe komen jullie erbij? Maar tot mijn grote teleurstelling werd mij al snel duidelijk wat het betekende. Ik kreeg vanaf dat uur niks meer te eten. En toen schoot mij opeens mijn vorige operatie te binnen, maar toen was het al te laat. Vluchten kon niet meer, maar als troost werd ik vrijdag wel in stijl met de limo naar de tandarts vervoerd.

Ik deed net alsof het me niks interesseerde, dat hele tandarts gebeuren, maar ondertussen kneep ik hem als een ouwe dief. Dat kun je in het straatleven natuurlijk niet laten merken, want dan ben je nergens meer. En “I’ve been around the block a few times”, zoals mijn Engelse neef zou zeggen, en ik niet minder, wat zoiets betekent als “I’ve been there, done that!” Ja, u weet ondertussen al dat ik een aardig woordje over de grens spreek, dat wil ik gerust weten, maar ik kom even niet op de juiste vertaling in het Nederlands. Het betekent in ieder geval dat ik letterlijk en figuurlijk meer dan een paar blokjes om ben geweest, dat ik het allemaal wel gezien of gedaan heb , en dat ik voor geen kleintje vervaard ben. En daar behoort een tandarts natuurlijk ook toe. “Catch my drift?”

Maar om een lang verhaal kort te maken: Eén van mijn slagtanden was afgebroken (ja, laten we het er maar op houden dat zoiets in het heetst van de strijd natuurlijk wel eens kan gebeuren, klinkt altijd beter als een slecht gebit), maar de wortel zat nog in mijn kaak en drukte op een zenuw. Gloeiende, gloeiende, dat deed soms zo’n pijn, dat ik van ellende een gat in de lucht sprong. Maar ik werd verdoofd, en de wortel werd getrokken, ik bedoel, de wortel werd uit mijn kaak getrokken.

Oh ja, en dat in stijl vervoerd worden viel ook wel mee, hoor, want hoewel met de limo niks mis was, moest ik wel in zo’n kunststof draagmand met tralies, en dat vond ik gewoon beneden alle peil. Ik probeerde er nog uit te komen, maar dat lukte jammer genoeg niet. En dat alles tastte mijn waardigheid zo diep aan, en ik was zo zwaar beledigd, dat ik het vertikte om thuis de ziekenboeg in te gaan, om weer een beetje bij te komen. Maar dat bijkomen en beledigd zijn hield ik niet lang vol, want ik moet Frank tenslotte in de gaten houden, en “besides that”, mijn werk als waakkat gaat natuurlijk gewoon door. Eitje, toch, naar de tandarts? “Piece of cake!”

Casper

 casper 1casper 2casper 3

deel 1.

Mag ik mezelf even voorstellen? Mijn naam is Casper. C-A-S-P-E-R, dus niet met een K. Da’s meer iets voor de arme tak van de familie. Over familie gesproken: In de verte ben ik ook nog verwant aan Bob, de straatkat aan de andere kant van het kanaal. Nee, niet in Maasbracht, maar in Londen. U kent hem vast wel, ja, die van James Bowen, een dakloze drugsverslaafde. Beiden zijn wereldberoemd geworden door boek en film. Maar ik dwaal af.

Wat ik eigenlijk wilde zeggen was dat ik ook ooit een straatkat en dakloos was. De reden waarom zal ik u besparen, want ik wil geen triest verhaal vertellen. Daar zijn er namelijk al genoeg van. Ik was wel helemaal verwilderd en beslist geen kater om zonder handschoenen aan te pakken. Dat moet wel, wil je je een beetje staande houden in het ruige straatleven, vooral tegenover andere katers. “Don’t touch me!” was mijn lijfspreuk (ja, ik spreek een aardig woordje over de grens). En ja, WAS, u leest het goed.

Dat kwam namelijk zo: Ik dacht heerlijk te gaan eten bij Katimo, maar verdomd, ik werd tegen mijn wil ingevangen met een vangkooi en ontvoerd door die lui daar. Regelrecht naar de dierenarts, want ik had entropion. U weet niet wat dat is? Nou, ik heb het even gegoogled en het betekent dat, in mijn geval, mijn onderste ooglid naar binnen gekruld was. En dat was, zachtjes uitgedrukt, behoorlijk irritant, dat kan ik u wel vertellen. Ik werd geopereerd en mocht bij Katimo in de unit herstellen. Daar werd ik zo liefdevol verpleegd en kreeg zo heerlijk te eten, ik wist niet wat me overkwam. En daar ben ik natuurlijk blijven hangen, want je bent wel gek als je daarna weer de straat op gaat, toch?

En als vanzelf, leek het wel, liet ik al mijn bestaande reserves varen en werd ik tammer en tammer, want hier is iedereen te vertrouwen. Corien is gewoon een topwijf, en de andere vrijwilligers niet minder. Oh, en ik zou u bijna vergeten te vertellen over mijn allergrootste vriend: Frank, de man van Corien. Vraag niet waarom, maar vanaf het allereerste begin hadden wij een klik, en hij gaf me eigenlijk het vertrouwen in de mens terug. Hij noemde me zelfs een echte “hoka”. Ja, ik wist wel dat hij een oog voor kwaliteit had en in één oogopslag had gezien dat ik een echte raskat ben, hoewel ik zelf nog nooit van dat merk had gehoord. Onze vriendschap kan dus niet meer kapot en ik volg hem, net als mijn verre verwant Bob, op de voet. Waar Frank gaat, ga ik ook. Later was ik toch wel een beetje teleurgesteld toen ik erachter kwam dat hij met “hoka” hond/kat bedoelde, omdat ik hem, net als een hond, volg. Maar ik heb het hem vergeven.

Ook mag ik zelfs binnen slapen en heb mezelf dan ook aangesteld als waakkat, om toch maar iets terug te kunnen doen voor al die liefdadigheid. Ja, ik bewaak zelfs dat befaamde potje waarvan de bodem in zicht dreigde te komen. Nee, “don’t get me wrong”, ik bedoel, begrijp me niet verkeerd, het is niet de bedoeling dat ik ga bedelen, ook al heb ik daar natuurlijk wel handigheid in gekregen in mijn straatcarrière, maar dat potje bewaak ik met mijn leven, met hand en tand zogezegd. Ik wil alleen maar even uitleggen dat dat potje gewoon heel belangrijk is. Daar moet namelijk weer een greep in gedaan worden, want, over tanden gesproken, ik moet alweer naar de dierenarts. Ik heb de laatste tijd zo’n last van m’n tanden dat ik af en toe letterlijk een gat in de lucht spring. En echt niet van vreugde, hoor, maar er zal toch naar gekeken moeten worden. Vrijdag gaat het gebeuren. ‘k Hoop maar niet dat er iets getrokken moet worden. Enfin, ik hou u op de hoogte.

De groeten van Casper en een fijne dag nog.

 Casper

CheckStat