FacebookTwitter

Indiana vertelt

 

Joehoe, daar ben ik weer! Ja, ik, Indiana, alias Pily, receptioniste.

Had u mij gemist? Ja, het was ook een beetje druk de afgelopen tijd in de aanloop naar sinterklaas en kerst, maar nu heb ik even een rustig momentje. Ja, u kunt het zich misschien ook wel voorstellen. Je hebt een fulltime baan, maar daarnaast moet je er ook voor zorgen dat thuis alles op orde is. Nu heb ik het geluk dat ik een thuisbaan heb, dat wil zeggen, ik woon en werk in hetzelfde gebouw, maar desondanks kom ik vaak tijd tekort. So many things, so little time, u heeft vast wel eens van dit gezegde gehoord. Ja, en dan volg ik ook weer de cursus Anger Management, want daar was ik de eerste keer jammer genoeg voor gezakt. Ja, ik kan me soms niet beheersen, zowel in positieve als in negatieve zin, en dat laatste is natuurlijk niet goed. Dan val ik helemaal uit, uit de rol bedoel ik, ja, die van receptioniste, en dat schrikt bezoekers wel eens af. Maar degenen die me beter kennen weten gewoon dat ik, als ik ze bespring, geen kwade bedoelingen heb. Het is gewoon een warm welkom, maar dat moet je even doorhebben natuurlijk en er al helemaal niet van schrikken. 

Indiana 3Over schrikken gesproken. Had ik u al verteld over Dicky? Ja, hij had het allemaal zelf willen vertellen, maar was beledigd omdat ik niet op zijn avances was ingegaan. Ja, “me too”. Nou ja, bijna, maar ik heb hem toch een lel verkocht (geleerd in mijn cursus zelf verdediging). Dus nu houdt hij z’n bek stijf dicht. En dus moet ik het weer helemaal zelf doen. Anyway, Dicky liet me laatst toch schrikken, dat wil je niet weten. Dicky is één van onze katers hier en was pas geopereerd aan een navelbreuk. En u kent het verschijnsel, als sommige kerels … ik bedoel, katers iets mankeren, dan veranderen ze in een drama queen. Zo ook Dicky. Hij kon niet met z’n klauwen van de wond afblijven, dus toen hebben ze hem een speelpakje aangedaan. Knalrood nog wel, met een zwart randje. Het was geen gezicht, en hij was er, zachtjes uitgedrukt, ook helemaal niet blij mee. Totdat we hem vertelden dat rood onder andere de kleur van de liefde is, en van de hartstocht. Rood schijnt op te winden. En dat was precies wat hij wilde horen, want hij is ervan overtuigd dat hij zo woest aantrekkelijk is, dat hij de poezen van zich af moet slaan. Wat hij dus niet doet. Integendeel. Hij knapte zienderogen op en zong de hele dag “I’m sexy and I know it”. Kent u het nummer? Lekker nummer, hoor, van de groep LMFAO. Ja, ik weet wat de afkorting betekent, maar als welbespraakt receptioniste … Had ik u trouwens al verteld dat ik hier de receptioniste ben? Anyway, er staat een ongepaste letter tussen en tijdens één van de cursussen die ik gevolgd heb werd ons geleerd dat we te allen tijde ABN moeten spreken en schrijven, dus ook in The Queen’s English. Past wel bij mij, vindt u niet? The Queen. Maar waar was ik ook alweer gebleven? Ja, ik wil soms zoveel vertellen, dat mijn hoofd ervan tolt, maar dan krijg ik het niet netjes op papier. Oh ja, Dicky en zijn “I’m sexy and I know it” gemauw de hele dag. Nog enkele van de regels uit dat nummer zijn “I got passion in my pants and I ain’t afraid to show it” (wat in zijn speelpakje niet bepaald tot uiting kwam) en “Girl, look at that body. I work out!” Paste precies in zijn straatje natuurlijk, de hunk die hij denkt dat hij is, maar ik kan me nu wel indenken hoe hij aan die navelbreuk kwam. Teveel van het “working out” goeie. Hij is in ieder geval weer genezen verklaard en als vanouds weer de hele dag op jacht naar vrouwelijk schoon.

Nou, na al deze “girl talk” ga ik maar gauw weer iets zinnigs doen. Ik moet tenslotte ook nog mijn eigen kostje verdienen. 
Wiggle, wiggle! Ik bedoel, fijne dag nog!

Indiana.
(15 november 2017)

 

Joehoe, hier ben ik weer! Indiana, alias Pily, receptioniste.

Had ik u dat trouwens al verteld? Dat ik hier de receptioniste ben? Vergeef mij als ik soms in herhalingen verval. Of was het in herhaling vallen? Ja, soms weet ik het ook niet meer zeker, dus ik denk dat vervallen hier beter van toepassing is, want ik word tenslotte ook een dagje ouder. Nou ja, ouder, ik ben vijf of zes jaar oud, dus dat valt eigenlijk best wel mee. Hoezo, vijf OF zes, hoor ik u denken? Ja, precies weet ik het ook niet meer, ook al was ik zelf bij, maar ik kan tenslotte ook niet alles onthouden, nietwaar? Ik heb al zoveel aan mijn hoofd. Maar als je ouder wordt, dan slaat het grote verval toe, bij de meesten in ieder geval wel, en bij de één vroeger als bij de ander. Zowel bij mens als bij dier. Maar ondertussen houd ik hier nog alles goed in de gaten, hoor. Ik weet wie en wat hier binnenkomt en wie en wat er weer weggaat, en wat zich hier allemaal afspeelt, zelfs buiten de poort. Neem nou oma Mientje uit het dorp bijvoorbeeld. Die wordt er binnenkort honderd en twee en is nog steeds kerngezond. Ja, vanzelfsprekend met wat ouderdomskwaaltjes, maar dat hoort erbij. Maar wat ik wilde zeggen, die moet je straks nog doodslaan! Ja, niet letterlijk natuurlijk, maar bij wijze van spreken. 

Oeps, nou ben ik even vergeten waar ik het over wilde hebben, want ik zag die laatste zin even letterlijk voor me. Oh ja, ouder worden. Hier, bij ons, kun je met eigen ogen zien dat ouder worden een feest is. Het is tenslotte niet iedereen gegund, nietwaar? We hebben hier zelfs een speciale afdeling voor de oudjes, waar ze liefdevol verzorgd worden, waar alles nog lang en gelukkig leeft, en waar de kamermeisjes alles weer schoonmaken, mocht er een ongelukje gebeuren. Ja, je pist wel eens naast de pot, sorry, de bak, maar dat gebeurt in de mensenwereld ook, toch? Dat heb ik me tenminste laten vertellen. Oh, en excuseert u vooral mijn taalgebruik. Als ik me opwind of te enthousiast word, valt er soms wel eens ondoordacht een onvertogen woord, of twee of drie. Maar dat komt allemaal goed, wanneer ik mijn cursus Anger Management weer ga over doen. Daar was ik namelijk de eerste keer voor gezakt, maar de volgende keer ga ik beslist slagen.

indiana2Kijk, en na dit hele verhaal kom ik min of meer als vanzelf bij Posh terecht. U heeft misschien al eerder van haar gehoord? Ja, klopt, de huisgenote en eerste echtgenote, nu weduwe van ons aller zo geliefde en gemiste Casper zaliger. Zij aten altijd gezellig samen binnen, want buiten vrat Paddy altijd zijn bakje leeg. Ja, Paddy is de tweede echtgenote, de bijvrouw heet zoiets, en ik heb ervoor gepast om de derde te zijn, maar dat wist u al. Maar ik dwaal af. In het Engels betekent de naam Posh chic, luxueus, of gefortuneerd (ja, net als die muts Posh van de Spice Girls), en die kwaliteiten heeft zij, onze Posh, alle drie, als u het mij vraagt. Ze mag namelijk bij Corien en Frank in huis wonen, en da’s pas gefortuneerd en luxueus. En ze heeft Cerebellaire Ataxie. Nou, als dat niet chic is? Casper kon het woord niet eens uitspreken, en wat het is moet u maar even googelen. Ze loopt in ieder geval slecht en haar achterwerk kiepert om, dus het lijkt me een beschadiging in de kleine hersenen, het cerebellum geheten. Ja, wat je in een cursus allemaal niet opsteekt. Verder is Posh heel handig in liggend poepen, en met af en toe een beetje hulp lukt plassen op de bak zonder om te kiepen ook nog. Ze is ermee geboren, met dat moeilijke woord, en ze zou ook niet oud worden, maar is intussen wel eventjes veertien jaar! Ga d’r maar aan staan! En ze is ook helemaal niet zielig, hoor, en ook niet op haar bekkie gevallen, ja, figuurlijk dan (letterlijk soms wel), want door luid gemiauw weet ze precies duidelijk te maken wat ze wil. En haar wil geschiede. Amen, zou ik bijna zeggen.

Nou, als dat geen mooi slotwoord is. Vandaag heb ik een vrije dag moeten nemen, want gisteravond was ik even op een Halloween feest. En daar ben ik me toch letterlijk een mooie, zwarte kater tegen het lijf gelopen. Hij hoorde bij een heks, met bezem, maar ik heb haar zo laten schrikken, dat ze meteen het bezempad koos en haar kater achter liet. En daar hebben we natuurlijk meteen misbruik van gemaakt. We hebben de beest uitgehangen en het liep helemaal uit de klauwen, dus nu moet ik even bijkomen. Oh ja, en in het vervolg vertel ik u van alles, als u het tenminste nog leuk vindt, maar dan één keer per maand, want de rest durft nog steeds zijn of haar bek niet open te doen, dus ik moet het er letterlijk en figuurlijk uit trekken en zelf op papier zetten. Tja, en naast mijn drukke werkzaamheden hier komt het vertellen soms wel eens in het gedrang. Ik hoop op uw begrip. 

Verder wens ik u nog een fijne dag.

Indiana
(1 nov 2017)

Ja, daar ben ik weer, ik, Indiana alias Pily, receptioniste.

indiana 1En u had misschien één van de andere bewoners van hier verwacht, maar daar kan ik ook niks aan doen. Ze staan weliswaar allemaal te popelen van ongeduld om hun verhaal te vertellen, hun zegje te zeggen zeg maar, maar van de zenuwen kunnen ze geen woord uitbrengen. Dus u moet nog even geduld hebben. Ja, ’t is nog allemaal nieuw voor hen, maar niet voor mij, want ik heb er een cursus voor gevolgd: Spreken in het openbaar. Ik ben namelijk receptioniste. Of had ik u dat al eens verteld? Nou ja, in ieder geval, als receptioniste moet je natuurlijk van alle markten thuis zijn, want ik doe vanzelfsprekend veel meer als alleen maar mensen begroeten. Dat is trouwens ook een kunst op zich.

Kijk, in Japan bijvoorbeeld maken ze alleen heel beleefd een buiging, in andere landen knikken alleen maar naar elkaar, of vouwen de handen ineen voor de borst, maar je kunt op z’n minst toch een hand of een poot geven, nietwaar? Het is allemaal zo killekens. Met de neuzen tegen elkaar aan wrijven komt al een beetje dichter in de buurt, maar persoonlijk bespring ik iemand liever. Schijnt soms door enkelen niet gewaardeerd te worden, hoewel ik niemand de stuipen op het lijf wil jagen, hoor, en in de mensenwereld is het al helemaal “not done”, maar ’t is wel veel warmer, toch? Maar waar was ik ook alweer gebleven? Oh ja, de cursussen die ik gevolgd heb. WFM bijvoorbeeld. WTF is WFM hoor ik u al vragen? Nou, dat betekent Work Force Management, en dat had ik nodig, zodat ik mijn ondergeschikten beter kan aansturen, want ik kan tenslotte niet alles alleen af. Maar ik zit wel overal bovenop, dat heeft u zeker al gezien? Alles moet gewoon op rolletjes lopen, dus daarnaast heb ik ook nog een cursus Time Management gevolgd, want ik kwam hier altijd tijd tekort. Ja, je hebt je klauwen vol hier.

Oh ja, en last but not least, ik heb ook nog een cursus Anger Management gevolgd, maar daar ben ik jammer genoeg voor gezakt. En dat was vandaag wel te merken. Als receptioniste (had ik u trouwens al verteld dat ik receptioniste ben?) moet je er ook voor zorgen dat de omgeving er netjes uitziet, want een eerste indruk kun je maar één keer maken, nietwaar? Nee, ik bedoel niet alleen mij persoonlijk, maar vooral de omgeving. Mensen hebben vaak meteen een oordeel, wat niet altijd juist hoeft te zijn, begrijpt u. Maar ik geloof in rust, reinheid en regelmaat. Werd, als ik me goed herinner, ook tijdens één van die cursussen verteld, maar ik kan me vergissen. Maar neem nou vanmorgen. Ik kom binnen en zie dat de hele was in de kast niet goed en op een bepaalde manier opgevouwen en opgeborgen was, hoewel ze, de kamermeisjes, beter weten. En daar kan ik dus beslist niet tegen. Dus ik werd me toch een potje kwaad! Ik heb de hele handel er meteen uit gemieterd (nee, ik bedoel de was), en ben er demonstratief bovenop gaat zitten. Ja, het slaat nergens op, ik weet het, dus ik denk dat ik Anger Management nog maar eens ga overdoen, net zoals de kamermeisjes ook alles weer over moeten doen. Eigen schuld, dikke bult.

Fijne dag nog.
Indiana
(16 oktober 2017)

  

Hallo lieve mensen,

indianaVoordat ik, Indiana, verder ga, wil ik even vertellen dat dit verhaaltje een eerbetoon is aan Casper, ja, Casper met een C. Hij is ons jammer genoeg half september plotseling ontvallen en het was voor allemaal een harde klap. Niemand had dit zien aankomen, Casper denk ik ook niet, maar hij vroeg mij wel eens vaker of, als hem iets zou gebeuren, ik de verhaaltjes voort zou willen zetten. Hij wilde namelijk een boek schrijven. Nou ja, niet zelf natuurlijk, maar hij wilde op z’n minst zijn verhaaltjes laten optekenen in een verhalenbundel of zoiets. En niet alleen zijn persoonlijke belevenissen, maar ook de verhaaltjes van alle andere medebewoners, zoals ikzelf dus. Ooit vroeg hij mij ook of ik zijn bijvrouw wilde worden, maar daar paste ik voor. Hij had er namelijk al één, naast zijn eerste vrouw Paddy, die bitch die iedere keer zijn bakje leeg at. Die andere heet Posh, en woont ook bij Frank en Corien in huis. Maar meer over beide dames later. Ondanks dat ik zijn uitnodiging beleefd afwees (ik ben veel te zelfstandig om van een man afhankelijk te zijn, en wil al helemaal niet op de derde plaats komen), zijn Casper en ik altijd goede vrienden gebleven, en zijn laatste wens wil ik dus graag in vervulling laten gaan. Ik ben namelijk de receptioniste hier en weet alles van iedereen. Ook begroet ik de bezoekers persoonlijk, zonder al te opdringerig te worden. Nou ja, sommigen zijn misschien minder enthousiast als ik hun bespring, maar de meesten vinden het wel leuk. En ik wil tenslotte weten wat voor vlees ik in de kuip heb, wat er binnenkomt en er weer uitgaat, of niet. 

Maar ik zal me eerst even voorstellen. Mijn naam is Indiana, alias Pily. Nee, ik kom niet uit Amerika, en heb ook geen familie die Jones met de achternaam heet, dus hoe ik aan mijn naam kom, geen idee. En al helemaal niet aan mijn tweede naam Pily, want die slaat nergens op. Vind ik tenminste. Soms denk ik dat degene die mij de naam Indiana gaf een fan is geweest van The Jackson 5. Dat kan natuurlijk ook. Die gingen destijds toch terug naar Indiana? Of fantaseer ik er nu maar een beetje op los? Heb ik af en toe ook wel een handje van, hoor. Maar die naam Pily ... had er dan Philly van gemaakt, van Philadelphia. Was “more sophisticated” geweest. Ja, je zou bijna zeggen dat ik te veel met Casper met een C heb rond gehangen. Ja, en ik vervul de binnendienst, ik doe de receptie, maar dat had ik, geloof ik, al eerder verteld. Ja, soms komt er iemand binnen, en dan ben ik meteen van mijn apropos af. Kan gebeuren, want ik ben ook al een dagje ouder. Ik kwam hier binnen op de leeftijd van 5 weken, was sterk ondervoed, en woog slechts 230 gram. Tenminste, dat hebben ze me later verteld, want eerder was ik natuurlijk te jong om dat te kunnen weten en onthouden. Dat is allemaal goed gekomen, en Corien had me al vele malen kunnen plaatsen, vertelde ze me, maar ze kon het gewoon niet. Ja, ik ben, net als Casper met een C, ook zo onweerstaanbaar, vindt u niet? En als u, aan de foto te zien, denkt dat ik hier maar een beetje rond hang, dan vergist u zich, want ik ben de receptioniste en heb een drukke dagtaak. Of had ik dat al eens verteld? Maar ik ben hier wel blijven hangen, en zo dankbaar voor alle goeie zorgen, dat ik me nuttig maak. Voor wat, hoort wat, nietwaar?

Maar ik wil nog even iets voorstellen, als dat mag? Ik ben lang niet zo’n goeie verteller als Casper, maar hij is uitverteld. Nee, ik dat klinkt niet aardig, en dat is ook niet zo bedoeld. Ik bedoel, ik wil graag meerdere medebewoners aan het woord laten, onder de titel “Inside Katimo”. hier worden onze bewoners voorgesteld en misschien ook wel een kijkje in de keuken gegeven zodat jullie een idee krijgen wat er allemaal speelt en wat we zoal meemaken.

Casper zullen we nooit, maar dan ook nooit vergeten, en hij blijft voor altijd in ons hart. Maar er zijn meerdere kattenbeesten hier, die hem kenden en tijd met hem hebben doorgebracht, en zo leert u hen ook kennen. Hoe denkt u hierover? Laat het me weten!

Groetjes, Indiana

CheckStat